Airbnb

Airbnb

Tot voor kort een fenomeen dat geheel aan me voorbij ging. Ik las ik wel dat steden als Amsterdam het als een woekerend gezwel ervaarden, gezien de onstuimige groei voorziet het blijkbaar in een dwingende behoefte. Aan ons was het in ieder geval niet besteed. Wel boekten we eens een appartementje van een studente in leuke wijk in Valencia. Voor weinig. Voor de goede orde: studente trok zich terug op haar piepkleine slaapkamer, wij hadden de rest tot onze beschikking en konden doen en laten wat we wilden. Inclusief keuken.

Maar nu is er dus Airbnb. Onderzoek leert dat de naam ooit ontstaan is vanuit wat de bedoeling was: goedkoop overnachten met een luchtbed en eenvoudig ontbijt. Dat is dus wat doorgeschoten allemaal. Of eigenlijk: het is een plaag geworden. Zoals meestal als er iets te verdienen valt. Voor geld doen we namelijk alles. Zelfs een deel van je huis voor geld verhuren aan toeristen. Of je huis zo duur mogelijk verkopen als je gaat verhuizen, dat mag bij schaarste. Dan worden we gretig. Dat onze kinderen met de gebakken peren zitten omdat woonruimte onbetaalbaar is is niet meteen òns probleem. Wij hebben tenslotte legaal meegelift in de tijd, mazzel toch?  Alleen de hoogopgeleide woningzoekende met ouders die netwerk&geld heben komen nog aan een knappe woning.   

Terug naar Airbnb. Sinds ik ‘Grand Hotel Europa’ van Ilja Pfeijfer gelezen heb kan ik me niet meer van de domme houden. Loop rond in Amsterdam en je ziet het: toeristen en Airbnb zijn een plaag. Ik tel daar ook nog eens de opwarming van onze aarde bij op.  Als je, zoals ik, opgegroeid ben met een behoorlijk verantwoordelijkheidsgevoel (of heet dat anders?) dan worstel je. Na mij de zondvloed, of toch afspraken maken met mezelf over het aantal vliegbewegingen per jaar? Of met mijn rolkoffertje formaat handbagage leuke citytrips maken voor weinig geld? Laatst vertelde een vriend enthousiast dat ze op een superleuke vakantie naar Zuidoost-Azie gingen. Drie weken. Eén kind ging meteen mee, de ander kwam een week later vanuit Australië aangevlogen en de derde telg van was al in de buurt vanwege backpacken. Dat was genieten met elkaar.

De binnenstad van Genua was leuk, want in die buurt waren we deze zomer met vakantie. Deze Chinees met rolkoffer legde ik daar vast. Om beeld te geven aan dit stukje. Wij zaten trouwens in een Airbnb in de binnenlanden van Ligurie. Zes dagen voor 170 piek. Leuk gedateerd appartement met balkon in de middle of nowhere. Ik denk dat het uit de erfenis kwam van een van de ouders van de verhuurder. Verkopen leverde niets op, niemand wil daar wonen. Maar voor ons top. En zelf gevonden met de app van Airbnb. Tenslotte zijn we te oud voor een luchtbed. 

Schoenen

Schoenen

Een paar maanden geleden hing ik wat rond te lummelen voor het station van Amsterdam. Ik vermaakte me met mensenkijken, een hobby van me. Met als extra dimensie: ze in categoriën indelen. De toerist, forens, hoogopgeleide, scholier, bongo, autist. Wat dan ook, de beoordeling is vrijblijvend en heeft voor niemand gevolgen. 

Twee meiden en een jongen vermaken zich vlak voor me. Ik schat in: van Turkse origine. Waarschijnlijk scholieren, de rugtassen lijken dat te bevestigen. Maar wat opvalt: de kleren. En dan vooral: de schoenen. Sneakers heten die tegenwoordig. Ik heb begrepen  het nieuwe statussymbool, je maakt er het verschil mee. Zeker op hún leeftijd weet ik uit werkervaring. Eén jongedame valt vooral op. Niet alleen is ze veel te zwaar, ze is ook erg aanwezig. En heeft schoenen aan die voor mij uit een andere universum komen. Stiekum fotootje maken met de Iphone en later recherchewerk  maakt duidelijk dat het hier om Balenciaga-schoenen gaat, 750 piek schoon aan de haak. Moet je bij Albert Heijn toch een hoop uren achter de kassazitten denk ik dan. Of zal het anders gaan? Ouders, opgespaard verjaardagsgeld?

Wat later komt mijn geheugen met een eigen ervaring op de proppen. Op mijn 13e verjaardag kreeg ik Quick-gymschoenen. Zo heette die toen nog. Van die witte met twee zwarte geblokte strepen. Van het ene op het andere moment veranderde ik van een smakeloze puber tot een mens die durfde wat van zichzelf te vinden. Ik hoorde nu ergens bij, ik wist nog niet waar maar het zou wel goed met me komen voelde ik. Sandalen en de andere veel te degelijke molières konden de vuilnisbak in, de Quickkies werden de standaard.

Helemaal bont laatst maakte een cliënt het van me. Tijdens een voortgangsgesprek viel mijn oog op zijn sneakers die met soepele stekels waren versiert. Ik vroeg voorzichtig naar de naam en de kosten. Zonder te verblikken of verblozen bleken ze van Christian Loudoutin te zijn, het ging om de soort Donna Spikes. € 1.200 euries voegde hij er aan toe met een grijns. Een week later zag hij ze staan voor € 900,00, dat was dan wel weer jammer. Maar ze zaten wel lekker.

Toch is het met mij ook wel eens aan de loop gegaan. Ik was op het internet op zoek naar nieuwe fietsschoenen, maximaal ongeveer honderd euro had ik mezelf voorgehouden. Ik ken mezelf, moet tegen dat alter ego in bescherming worden genomen. Maar die Sidi Shot, aanbevolen door Froome himself, gingen met me aan de loop. 325 euro, ik maakte het zonder blikken of blozen over. Want ze waren gewoon bloedmooi, en het oog wil ook wat. Niks zeggen tegen mijn vrouw.